استخوانها

در گور گمنامی

خاک شدند

منظومه ها

در چشمانم

باز ماندند

پرنده ها پژمردند

دریاها شکستند

و لبخند ها

خاکستر شدند

پدر

در سپیده اندوه

به آسمان پناه برد

در هجوم باد

مو یه می کرد

خسته ام ، خسته

تکیه گاه می خواهم

پناهم بده

ای آفتاب

                                               حسین قاسمی 

چشمانم دیگر باز نمی شود اما به زوره من بازه باران می آید همان بارانی که من

ازش بدم می اومد آره بدم می اومد اما امروز حس خوبی به من می ده دونه دونه

آروم آروم می خوره به تنم احساس زیبایی است می خوام فکرمو خالی کنم اصلا

می خوام فکرمو با این بارون زیبا بشورم پاکش کنم دوست دارم بی احساسیو

احساس کنم دوست دارم تنها باشم  بوی نم از زمین بلند میشه عمیق تر نفس می

کشم وای ...

خدایا دوست دارم ، ذهنم الان پر از یاد اوست و چه زیباست

گریه می کنم چون یه راز بین من اون نمی تونم بگم

شب می شه و منم یه آسمونه پر ستاره و یه ماه و یاد او .

اگر چه تنهایم اما تنهایی را دوست دارم چون لحظه لحظه اش با توست .

تلخترین اشکهایی که بر مزار رفتگان ریخته می شود به خاطر کلمات نگفته و کارهای انجام نگرفته است .

تو یگانه شاهد شریفی بر لحظه لحظه های رنج من ای خوب خواستنی ، من اکنون بالهای

درد مند و نیازمند خویش را بر آستان نیلوفری ات گشوده ام و برای عزیزانی که روح مرا

آزرده اند بخشش ، برای یارانی که  دل مرا شکستند مهربانی ، برای همسایه ام که نان از

 من ربود نان و برای خویشتن خویش « عشق » عشق و

 فقط عشق تو را می طلبم .          

                                                                     از « پرنده معصوم و کوچک »